Bu yıl içerisinde yapılması planlanan 3G ihalesinin hemen ardından Wimax lisansları dağıtılacak.

AÇIK ALANDA İNTERNET BAĞLANTISI

Nurgül Yeşilçay tesettüre girdi!

Arınç: Fener hesap versin

Eski TBMM Başkanı ve AKP Manisa Milletvekili Bülent Arınç, Almanya’daki Deniz Feneri ile ilgili yolsuzluk iddialarını değerlendirirken, ‘toplumun vicdanına dayanarak toplanan paraları zimmetine geçirenlerin siyasi kimliğine ve inançlarına bakılmadan dışlanması gerektiğini’ söyledi. Arınç, davada AKP ile Başbakan Erdoğan’ı suçlayabilecek bir şey çıkacağına inanmadığını da söyledi.

Arınç, bir gazetecinin Almanya’daki Deniz Feneri Derneği yöneticileri ile ilgili olarak “Allah belalarını versin” sözlerini anımsatarak, yönelttiği “Sadece Allah’a havale edilmesi yeterli mi, yoksa hükümetin ve yargının da harekete geçmesi gerekir mi?” sorusuna şu karşılığı verdi: “Allah cezalarını versin derken, bu maddi cezalardan da bahsettiğimi söylemek istiyorum. Her suç ve iddia mutlaka araştırılmalı ve bunu yapanlar cezalarını görmelidir.”

“LANETLİ BİR İŞ” • Arınç, Başbakan Erdoğan’ın bu konudaki tutumunun sorulması üzerine başkasının tutumunu yorumlamanın nezaketsizlik olacağını söyleyerek şöyle devam etti: “Toplumun vicdanına dayanan bir olayda, bu toplanan paraların kişisel menfaatler için kullanılmasını lanetli bir iş olarak görüyorum. Biz bu tür insanları siyasi kimliğine ve inanışlarına bakmadan dışlamak mecburiyetindeyiz. Ancak çok dikkatli olmak zorundayız. Yargı süreci devam ederken bazı insanları peşinen onları mahkûm etmenin doğru olmadığını düşünüyorum. Bu olayları hiçbir siyasi rant peşinde koşmadan, toplum adına takip ediyorsa bizim de bu insanlara bir teşekkür borcumuz vardır.”

“MANŞETLER SİYASAL OLABİLİR” • Arınç, gazetecilerin bu olayda daha çok AKP ve AKP’li siyasetçilerin isminin geçtiğinin anımsatılması üzerine, “Almanya’da devam ediyor bu dava. Sürekli manşetlerde AKP veya genel başkanını suçlayıcı bir şekilde devam etmesinin siyasal amacı olabilir” dedi.

“BELGE YOK” • Almanya’da iki kişi arasındaki konuşmalardan Başbakan’ın suçlanamayacağını da  ifade eden Arınç “Bunu Türkiye Cumhuriyeti’nin başbakanı hakkında nasıl delil olarak gösterebilirsiniz? İki serseri böyle laf etti diye Türkiye’de Başbakanı suçlayacak delil olması mümkün mü? Dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti Başbakanını suçlayabilecek bu davanın iddianamesinde ve yargılama sürecinde bir şey olduğuna kesinlikle inanmıyorum. Bu irtibat kurulacaksa bunu da yine savcılar ve hakimler yapacaktır. Bunu herhalde biz ya da siz yapmayacaksınız” dedi.

GÜL: EŞYALARI BAĞIŞLAMADIM • Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün Dışişleri Bakanlığı döneminde konutun yenilenmesi sonrasında eski eşyaları Deniz Feneri Derneği’ne bağışlamadığı, Cumhurbaşkanlığı döneminde de derneklere eşya bağışı yapılmadığı açıklandı.
Uğur Dündar’ın Star TV’nin ana haber bülteninde ortaya attığı iddialar üzerine Cumhurbaşkanlığı Basın Merkezi’nden yapılan açıklama şöyle: “Dışişleri Konutu’ndaki tadilat çalışmalarında, ne adı geçen derneğe ne de başka bir yardım kuruluşuna herhangi bir eşyanın bağışlanması söz konusudur. Star Televizyonu, konuyla ilgili olarak Cumhurbaşkanlığı’na iddiaların gerçek olup olmadığını sormamıştır. Ayrıca Çankaya Köşkü’nün önünden yapılan yayında, CHP İzmir Milletvekili Ahmet Ersin’in, ‘Cumhurbaşkanlığı’ndaki tadilat sırasında çıkan ve yenileriyle değiştirilen eşyanın Deniz Feneri Derneği’ne bağışlanıp bağışlanmadığı’ sorusu da gündeme taşınmıştır.

AMAÇ KARALAMA • Cumhurbaşkanlığı tarafından da herhangi bir yardım kuruluşuna, herhangi bir zamanda eşya bağışı yapılmamıştır. Aslında tüm bu iddialar, Cumhurbaşkanlığı makamını karalamaya yönelik olup, son günlerdeki bir tartışmanın içine çekme amacı gütmektedir. Dolayısıyla, devletin en yüce makamının, böyle asılsız iddialarla ve çeşitli hesaplar güdülerek yıpratılmaya çalışılması kabul edilemez ve anlayışla karşılanması beklenemez.”

12 Eylül’le yüzleşme fırsatı: Ergenekon

 AYTEKİN YILMAZ*  Ergenekon soruşturmasının bir diğer önemli tarafı da toplumun paşalarla yüzleşme fırsatını elde etmiş olmasıdır. Ergenekon’u yaratan zihniyet kurumsal olarak devam ediyor. 28 yıl geçmesine rağmen, 12 Eylül darbesini yapan paşalar hâlâ yargılanamıyor. Ergenekon zihniyetini yaratan darbe anayasası hâlâ yürürlükteyken bu toplum rahat edemez, etmemelidir. Ergenekon soruşturması, 12 Eylül’le yüzleşmek için önemli bir fırsat sunuyor.

Bazen son sözü başta söylemek iyidir. Eğer Türkiye Ergenekon soruşturmasını derinleştiremezse, tarihsel bir fırsatı kaçırmış olacaktır. Susurluk olayının bir iki sene içinde unutturulduğunu düşündüğümüzde, bu ihtimal pek de uzak gibi gözükmüyor. Geçmişten dersler çıkaran bir sivil toplum aklına sahip olmadığımız da göz önüne alındığında, Ergenekon konusunda daha bir silkelenmemiz iyi olacak. Birçokları gibi benim de kaygılarım artmaya başladı. Tutuklu bulunan paşaların Genelkurmay onaylı paşa ziyareti kaygıları arttırmaktadır. Sivil toplum henüz beklenen tepkiyi koyabilmiş değil. Sol akıl ise, daha şimdiden sınıfta kalmış gözüküyor. Soruşturmanın derinleştirilmesi için harekete geçmek yerine, nükseden eski bir hastalığının peşinden gitmeyi tercih etmiş durumda.

Her olayda kutuplaşmaya bayılan ve bunu kendi içinde polemik konusu yapan bir ‘sol’ var Türkiye’de. Oysa Ergenekon olayında alınması beklenen tavır, şartsız ama’sız olmalıydı. Ergenekon soruşturmasını derinleştirip bu soruşturmayı yeni bir ‘Vakayı Hayriye’ye dönüştürmek yerine, tavırsız kalmayı, ‘üçüncü yol mümkün’ demeyi tercih eden bir sol’un solculuğunu tartışmak kaçınılmazdır. Aslında Ergenekon, bu yönüyle de sol için bir turnusol işlevi görmektedir. Türkiye’de sol 12 Eylül’den beri ilk kez kendi içinde yüzleşme sürecine girmiş gözüküyor. Bu yüzleşmeye Ergenekon olayının yol açtığını da unutmamalıyız.

SIRADA 12 EYLÜL İLE YÜZLEŞME VAR

Ergenekon soruşturmasıyla tüm Türkiye’yi bir ağ gibi saran karanlığın üzerine gitmek ve bunu tüm topluma mal eden bir mücadeleye dönüştürmek yerine, bunu sadece sol içi bir tartışma derekesine indirgemek, sol’un demokratlığını da ayrıca tartışma konusu yapmaktadır. Çünkü gerçekte Ergenekon tüm toplumun sorunu olmalıdır. 

Birçok bakımdan Ergenekon, Türkiye’nin önünde bir fırsat gibi gözüküyor. Nedir bu fırsat? En başta Cumhuriyeti demokratik özünden uzaklaştırarak militarist ve gayri-hukuki örgütlenmelerin hâkimiyetine sokmak isteyen zihniyetin teşhir ve mahkûm edilmesi açısından önemli bir fırsattır ve bunu bir demokratikleşme ve sivilleşme imkânına dönüştürmek de verilecek mücadelenin düzeyine göre gelişecektir.

Ergenekon soruşturmasının bir diğer önemli tarafı da toplumun paşalarla yüzleşme fırsatını elde etmiş olmasıdır. Dokunulmaz, soruşturulamaz, eleştirilemez denilen Generallerin hukuk dışı örgütlenmelerin başını çektiklerinin anlaşılması bazı tabuları da alaşağı etmiştir.  Birilerinin her gün ‘Duydunuz mu F tipi cezaevlerinde üç emekli paşa yatıyor’ demesi lazım. Ve bu paşalar, vatanı kurtarmaktan değil, çete kurmaktan, darbe hazırlığı yapmaktan F tipi cezaevlerinde tutukludurlar. O halde darbe girişiminde bulunmuş paşalar, çete kurmuş paşalar içerde diye biz dışarıdakiler sevinelim mi? Hayır! Bin kez hayır! Çünkü Ergenekon’u yaratan zihniyet kurumsal olarak devam ediyor. 28 yıl geçmesine rağmen, 12 Eylül darbesini yapan paşalar hâlâ yargılanamıyor. Ergenekon zihniyetini yaratan darbe anayasası hâlâ yürürlükteyken bu toplum rahat edemez, etmemelidir. Ergenekon soruşturması, 12 Eylül’le yüzleşmek için önemli bir fırsat sunuyor.

SOLUN DARBECİ DAMARI

İşkenceler, faili meçhul cinayetler, katliamlar, toplu gözaltılar, akla gelebilecek her tür hukuksuzluk 12 Eylül ile birlikte doruğa çıktı. Bu yüzden sadece Ergenekon mağdurları değil, 12 Eylül mağdurları da müdahil olmalıdır.

Solun bir kesiminin en büyük yanılgısı Ergenekon soruşturmasını AKP ve derin devletin iç temizleme operasyonu olarak değerlendirip Ergenekon olayına mesafeli durmasıdır. Elbette ki bu soruşturmanın başlama biçimi ve içeriği üzerine eleştiriler geliştirmek mümkün. Ama her ne sebeple yapılıyor olursa olsun, bu soruşturmanın daha da derinleştirilmesi için ısrarcı olmak gerekir. Çünkü hâlâ daha bu ülkenin demokratik dönüşümü önünde muhafazakâr-Kemalist bir çizgide ısrar eden ordu ve ordunun etkilediği önemli bir bürokrasi gerçeği var. Ordunun sivil siyaset üzerindeki etkisi ortadayken ve bu karizma Ergenekon’la az da olsa çizilmişken bunu değerlendiremeyen bir sol var, adına ister ulusalcı diyelim, ister anti-emperyalist diyelim,  ne dersek diyelim, böylesi bir solun darbeci olduğu anlaşılıyor. Yeri gelmişken, Türkiye’de anti-emperyalist, ulusalcı bir solun mayasında darbe damarı olduğunu belirtmekte yarar görüyorum. 27 Mayıs ve 12 Mart darbelerinde, bu kategorideki sol, adı geçen darbelere ‘ilericilik’ misyonu yükledi. Günümüzde ise darbeci solun geleneğinden gelen sol gruplar, Ergenekon olayına uzak durarak ‘üçüncü yol mümkün’ diyerek darbeci siyasete taviz vermiş oluyor. Türkiye’de Ordunun siyaset üzerindeki etkisi kırılmadıkça hiçbir yol yöntem mümkün gözükmemektedir. Siyasi güç ve irade olamamış bir solun alternatif önerisi solun sol duygusunu tatmin etmenin dışında pek bir anlam ifade etmiyor. Eğer Sol Türkiye’de bir gün bu gerçeği anlarsa seçimlerde yüzde bir olmaktan kurtulma şansını yakalayabilir.

ERGENEKON’U ŞANSA DÖNÜŞTÜRMEK

Öyle anlaşılıyor ki, Ergenekon soruşturmasıyla başlayan süreç, birçok kesimin kafasında net bir görünüme sahip değil. Böylesi önemli ve tarihî değeri yüksek bir olayda algılama bulanıklığı, sorunu daha da karmaşıklaştırıyor. En çok da solun Ergenekon algısında bu karmaşıklığı görmek mümkün. Yukarıda anlatmaya çalıştığımı özetlemek gerekirse; solun büyük bir bölümünün, Ergenekon’u AKP’nin ya da ordunun içinde bir temizlik girişimi olarak görmesi veya tamamen buna indirgemesi, sorunu alabildiğine basitleştirmektir.

Böylesi bir yaklaşım Türkiye gerçeğinde fazlasıyla kolaycı duruyor. Bu bir iç temizlik olsa bile bunun üzerine gitmek gerekir. Ergenekon olayını, sivil toplum iyi değerlendirebilirse, Cumhuriyet tarihinin Vaka-yı Hayriye’si olabilir. Bu konuda sivil topluma, siyasette ağırlığı olmasa da sola önemli sorumluluklar düşüyor. Sivil toplum derken, tüm sivil alanı kastederek söylüyorum. Solcular kabul etmese de, sağ partiler ve sağcılar da Ergenekon olayına duyarlı olmak zorundadır. Cılız da olsa darbe karşıtı bir sağ var artık Türkiye’de.

Bu gerçeği görmek istemeyen sola birilerinin hatırlatması gerekiyor. Eger bu ülke siyaseten düze çıkmak istiyorsa ve hâlâ küçük de olsa bir umut taşıyorsa Ergenekon soruşturmasına kayıtsız şartsız bir tutum içinde olmalıdır. Unutmamak gerekir ki Türkiye’nin sivilleşmesi, yani ordunun siyasetteki etkisinin kırılması, Kürt sorununun çözümü, demokratikleşme gibi Türkiye’nin yeniden inşası anlamına gelebilecek bir sürecin başlaması

Ergenekon soruşturmasının derinleştirilmesine bağlıdır. Bu soruşturma Fırat’ın ötesine geçemezse Susurluk Olayı gibi iki yılda kapatılır. Ergenekon’un bu haliyle kapatılmasının Türkiye’nin geleceğinin kapatılması, karartılması ile eş anlama geldiğini bilmemiz lazım...

* Yüzleşme Derneği Koordinatörü  aytekinyilmaz2001@yahoo.com

General ziyareti pes ettirmedi

 

 

Tolga Çevik’in on dokuz kelimelik aforizması (!)

TELESİYEJ

 

Telesiyej

 

 

Epiktetos ve genç kız...

TRAPEZ

 

Mehmet Güreli

Elimde mum, yine caddeden aşağı yürümeye başladım.

Knut Hamsun

Epiktetos, efendisi Epaphroditos’un ölümünden sonra kölelikten kurtulmuştu. Pek emin olmasak da Roma’da yaşıyordu ve kapısı olmayan bir kulübesi vardı. Evinde eşya diye bir masa ile tahta bir sedir ve paçavra bir yatak vardı.. Felsefesi arınmışlık, çok az şeyle yetinmeyi içerdiğinden sonuna kadar fakir kalmaya yemin etmişti. Bir gün bu düşüncenin dışına biraz olsun çıkarak ve kendine küçük bir hediye olsun diye demirden bir lamba satın aldı. Hemen cezasını gördü, sevinci çok kısa sürdü. Açık kapıdan süzülen bir hırsız kulübeye girerek lambayı götürdü.

Epiktetos, “yarın yine gelirse iyice şaşıracak” dedi, “çünkü bu kez sadece topraktan bir kandil bulacak!”

...

Tabii Epiktetos’tan geriye kalan sadece düşünceleriydi ama, bu topraktan lamba da nerden bakılsa ondan mirasdı ve Filozofun ölümünden sonra felsefeye aşık olduğunu sanan bir budala tarafından üç bin drahmiye satın alındı.

Lukianos bize bu hikayeyi şöyle anlatır:”Halen hayatta olan bir adam Epiktetos’un topraktan lambasını üç bin drahmiye satın almıştır. Zavallı geceleyin, bu lambanın ışığında okursa uykusunda Epiktetos’daki bilgeliğin birdenbire kendisine geçeceğini ve noktası noktasına bu eşsiz yaşlıya benzeyeceğini ummuştur.”

...

Bir dilin kaybolacağına inanmak zordu.

Hele yıllarca konuştuktan sonra.

Ama bir gün son konuştuğu kişi de öldü.

Babasını kaybedince da tüm dünyası bir anda değişti. Binlerce kelime, özelikle babasının son sözleri kulağında çınlıyordu genç kızın.

Uzun bir süre babasının yokluğunun acısı, kendi diliyle yaşayacağı sorunları düşünmesini engelliyordu. Kaybettiğinin tam anlamıyla ne olduğunu, müzik niteliğini ise uzun zaman fark edemedi. Bir gün “müzik”, dedi, kendi kendine, “evet dengeyi sağlayan müzik, mesele başkalarıyla anlaşabilmek değil, yazabilmek değil, sesi yakalamak, müziği hissedebilmek.”

Aklını kurcalayan, kendi yolunu ararken başka birine dönüşmekti.

“Belki sadece korku bu...” dedi,

“Kendi sesiyle yaşamak”.

Kendini dinlemek ve kendini yeniden yaratmak.

“Bir trenin sesini duyduğumda evde duyduğum tüm seslerin burada saklı kaldıklarını, hiçbir yere gitmemiş olduklarını hissediyorum. Trenin sesi uzaklaştıkça da, o seslerin birbirleriyle konuştuklarını, bana yalnız olmadığımı söylediklerini duyuyorum...”

O gece de konuşuyordu kendiyle. Her gün en az on dakikasını bu işe ayırmıştı. Giyinir kuşanır geçerdi aynanın karşısına, kendi güzeliğini seyre dalar, sonra başlardı anlatmaya:”Korku, cezadan daha berbattır, çünkü ceza bellidir. Ben sadece senle konuşuyorum. Ellerim bağlı gibi. Bildiğimi unutmayacağımı düşünüyorum, unuttuktan sonra nasıl biri olacağımı tahmin bile edemiyorum. Konuşmalarımı bu yüzden aksatmıyorum.

Sana öğretmem çok zor. Çünkü sen beni dinlemiyorsun bile. Sadece benim söylediklerimi, hareketlerimi tekrarlıyorsun. Bazen yüzünde bir tedirginlik, bir korku da sezmiyor değilim, önemli değil, karşımdasın ya...Çok üzgün görünüyorsun bugün, yolculuk öncesi bitkin görünmen beni çok endişelendiriyor...”

Bir gece trenle uzun bir yolculuğa çıktı genç kız. Kompartımanda kırlara bakıyor, çocukluğunun mutlu anları pencereden hızla akıyordu. Karşısında oturan adamın bile çok sonra farkına varabildi. Gülümsüyordu yaşlı adam. Sanki onu yıllardır tanıyormuş gibi bakıyordu genç kıza. Birden elinde tuttuğu defteri açtı adam; bir şeyler yazdı, sayfayı kopardı ve kıza uzattı.

Kağıtta, “yenmesi elinde olmayan bir savaşa girmezsen yenilemezsin” yazıyordu.

Diğer Mehmet Güreli Makaleleri:

• 06.09.2008 - Michel ve Oduncu
• 30.08.2008 - Öteki Palyaço
• Tüm yazıları

 

11 Eylül’ü kurcalayın, kesinlikle değecek

AÇIN TÜRKİYE'NİN ÖNÜNÜ

 

Ümit Kıvanç

 

Komplo teorileri bende hep arkalarında bir komplo olduğu şüphesini uyandırdı. Olguları açıklamaktan çok bir tahayyül dünyasını canlandırma veya sürdürme işlevi gördüklerini düşündüm. Çoğu, birilerine atfedilen ve asla kanıtlanamayacak niyetlere, varsayılan ve asla kanıtlanamayacak bağlantılara dayandığından onlara yüz vermedim.

Bu yüzden, sahiden komploların sözkonusu olduğu birtakım durumları vakitlice anlayamadım. Bu beni komplo teorilerine yaklaştırmadı. Varsın bazı şeyleri anlayamayayım, dedim.

En zoru, komplonun bütün işaretlerinin apaçık gözüktüğü durumları kabullenmekti. Hele pek çok insanın farkında olmadığı, olsa da inanmayacağı komplolar sözkonusuysa, insan daha tuhaf bir durumda kalabiliyordu.

11 Eylül saldırılarıyla ilgili pek çok, ama sahiden pek çok ayrıntının hiç de bize sunulduğu gibi olmadığını fark etmemi sağlayan ilk belgeseli izlediğimde, oturduğum yerden uzun süre kalkamadım. Hattâ, öncesinden başlayayım, “al bunu izle” diye filmi uzatan arkadaşıma bu taraklarda bezim olmayacağını birkaç defa bilgiç bilgiç ilân etmiştim. “Ya bir izle, düşündüğün gibi değil,” demişti arkadaşım.

Belgesel, bağımsız bir grupça yapılmıştı ve “komplo” ile “teori” kavramlarının sağlam açıklamalarıyla başlıyordu. Sonra, şöyle bir varsayım atılıyordu ortaya: Eğer bir kişi, grup, parti vs. bir olayın bir kısmıyla ilgili olarak bize yalan söylemişse, onun, olayın başka ayrıntılarıyla ilgili olarak da yalan söylemiş olabileceğini varsayabiliriz.

Bu teorik, yer yer felsefî açıklamalarla niye bu kadar oyalanıyorlar, diye düşünürken, resmî 11 Eylül hikâyesini çok basit olgusal hatırlatmalar ve düzeltmelerle altüst eden bir döküm başladı. Önce şu soruyla karşılaşıyorduk: 11 Eylül’de İkiz Kuleler’in yanısıra Pentagon’a da bir uçağın daldığı söylendi. Kısmen tahrip olmuş Pentagon binası görüntülerinde herhangi bir uçak parçasına rastlayanımız oldu mu?

Olmamıştı. Pentagon binasında açılan gedikten, binaya daldığı söylenen tipteki bir uçağın geçmesi imkânsızdı. Gövdesi girse, kanatları nereye kaybolmuştu? Pentagon binası önündeki yeşillik alanda ne uçağın herhangi bir parçası ne de herhangi bir ceset parçası, uçak koltuğu, bagaj vs. vardı. Evet, bir tek motor parçası bulunmuştu, ama bu motorun o tipteki uçağa ait olamayacağını iddia edenler pek mantıklı şeyler söylüyorlardı.

İkiz Kuleler’e müdahale eden itfaiyeciler, dev gökdelenin katlarında sırayla patlamalar olduğunu anlatıyorlardı. Fox TV muhabiri, olaydan sonraki ilk canlı yayında, kuleye dalan ilk uçağın yolcu uçağına benzemediğini, koyu renkli, penceresiz bir uçak olduğunu söylüyor, ancak bu haber bir defa yayınlandıktan sonra kayıplara karışıyordu.

Bunlar ilk ağızda aklıma gelenler. Ufak çaplı bir şok geçirdiğim için 11 Eylül’ün bir ABD komplosu olduğunu, en azından birtakım yetkililerin bilgisi dahilinde gerçekleştiğini iddia eden yüzlerce sitede gezinmeye koyuldum. Çoğu Batılılarca hazırlanmıştı. Uçakların yakıtının yandığında verdiği ısının dev kulelerin demir konstrüksiyonunu eritmeye yetip yetmeyeceğinden, koskoca jeti birkaç metre yükseklikten yere paralel uçurup Pentagon binasına sokmanın mümkün olup olmadığına binlerce ayrıntı tartışılıyordu. İki kule yıkıldıktan sonra kontrollü bir şekilde yıkılan üçüncü binayla ilgili ayrıntılar akıl kaçırtacak cinstendi. Hepsini özetlemeye kalksam buraya sığdıramam.

Günlerimi gecelerimi yiyen bu huzursuz gezinti sonucunda her şeyi çözdüm diyecek halim yoktu elbette. Ama şundan kesinlikle emindim: Mutlaka cevaplandırılması gereken, bir kısmı hiç de karmaşık olmayan onlarca soru vardı ve bunların herhangi birine cevap verilmemişti, verilmiyordu.

Ne olmuştur, kim düzenlemiştir, birileri göz mü yummuştur, nasıl olmuştur, bilemiyorum. Ama sizi temin ederim, 11 Eylül “komplosu” konusunda uğraşan insanların büyük çoğunluğu çok ciddi ve ortaya koydukları sorular ve getirdikleri açıklamalar, bize sunulan resmî hikâyeden daha inandırıcı.

Adım daha fazla deliye çıkmasın diye öğrendiklerimi eşe dosta aktarmakla yetindim. Çok büyük alçaklıkları kabullenmek kolay değildir. Zayıf kaldım.

Şimdi nihayet 11 Eylül’le ilgili şüpheler yüksek sesle dile getirilmeye başlandı. Şiddetle tavsiye ederim, bir yerinden başlayın kurcalamaya. İnternet ne güne duruyor?

Diğer Ümit Kıvanç Makaleleri:

• 10.09.2008 - Deniz Feneri Hilton’a karşı
• 06.09.2008 - Osman Paşa “geldim” diyor
• 03.09.2008 - Hepimiz yemin edelim diyorum
• 30.08.2008 - Zaman farkıyla işçi düşmanlığı
• 27.08.2008 - Siyaset yapıyorsan daniska olacaksın
• 23.08.2008 - Peki, DTP’lilere ne diyeceksiniz?
• 20.08.2008 - Hoşgeldin El Beşir, kardeşinin yanına
• 16.08.2008 - Atarım havluyu Olimpiyat’ın suratına!
• 13.08.2008 - Her sabah birkaçını direkman vursanız?
• 09.08.2008 - Ne kaa itibar, o kaa itibar
• 06.08.2008 - Kaçak avlananlar ve rencide edilemeyenler
• 02.08.2008 - Vatanî görevimi yerine getiriyorum
• 30.07.2008 - Güngören yetmedi, yenisini mi istiyorsunuz?
• 26.07.2008 - Haydi ordu ordu, siz nesiniz peki?
• 23.07.2008 - Ergenekon’a sempati?
• Tüm yazıları

 

Fark nerede...

BU YAKA

 

Rengin Soysal

Niye bu kadar öfkeleniyor, bu kadar düşmanlık besliyor, bu kadar saldırganlaşıyorsunuz? Size benzemeyenlere, sizin gibi düşünmeyenlere, sizin gibi davranmayanlara nedir bu nefretiniz?

Sakın gizli bir aşağılık duygusu olmasın bunun sebebi... İçinizde yer etmiş o değersizlik, yetersizlik, eksiklik hissi... Ancak bir takımdan, bir ulustan, bir ırktan olmakla bir kıymet biçiyorsunuz kendinize de onlara yapılmış bir eleştiriye bu yüzden tahammül edemiyorsunuz belki...

Sizin bildiğinizden, öğrendiğinizden farklı bir şey söyleyenlere, gerçeğin başka türlü de olabileceğini öne sürenlere kin gütmeniz, kimliğinizi inşa ettiğiniz temelin çürük olduğunu ortaya çıkarmalarından mı acaba...

Ya da şimdiye değin bu sayede aldattığınız birileri hakikatleri anlar da işiniz, menfaatiniz, tatlı kârlarınız, iktidarınız zarar görür diye mi bütün korkunuz...

Ya siz? Sizler niçin bu kadar kızgınsınız? Karşılıklı döküp saçarken kirli çamaşırlarınızı, haksızlığınızın haksızlıkla engellenmesine mi hiddetleniyorsunuz aslında...

Peki, bu kavgada birilerinizin taraf tutmasına ne demeli? Gayeniz haktan hukuktan yana olmak değil de yalnızca çıkarınıza, görüşünüze ters düşene mi karşı durmak... Savunduğunuzu neden savunduğunuzu, suçladığınızı neden suçladığınızı en azından kendinize dürüstçe itiraf edebiliyor musunuz...

Ortada bir yanlışlık, bir adaletsizlik, bir kötü niyet varsa ille de ısrarla birini görüp diğerine gözlerinizi kapamaktan hiç mi kızarmıyor yüzünüz...

Bir de siz varsınız; herkesin birbirine benzediğini iddia ediyorsunuz. Böylelikle aklanacağınızı umuyorsunuz... Hem başkalarını kandırıp hem de vicdanınızı rahatlatmaya çalışıyorsunuz... “Ben yapmasam nasılsa ötekiler yapacak” diyerek haklı çıkmaya uğraşıyorsunuz bazen, bazen de daha zeki, daha becerikli olduğunuz için “başardığınızdan” söz edip övünüyorsunuz... Esasında sadece usta bir demagog olduğunuzu kanıtlıyorsunuz... Bir açıdan doğruluk payı taşıyor zira ileri sürdükleriniz; siz sizin gibilerin arasında “galip”siniz hiç şüphesiz... Ahlakı, vefayı, hakkaniyeti, erdemi umursamazsanız, hepsinden önemlisi utanmazsanız yapıp ettiklerinizden elbette gurur duyabilirsiniz yaşadıklarınızdan veya ulaştığınız neticelerden... Her insanın tutkuları, yükselme isteği, kıskançlığı, mutlu olma arzusu, zenginlik hayali bulunabilir ama aynı kumaştan biçildiğimizi sanmak yanılgıdır; zaten kumaşın “kalitesini” belirleyen de o duyguları ve zekâyı nasıl ve hangi yolda kullandığınızdır...

Zekâ ve akıl birbirini tamamlayan iki olgu olsa da zeki birinin akılsızca davrandığına, akıllı birinin pek de zeki olmadığına şahit olabilirsiniz. Zeki olan, kimi zaman “akılsızlığı” bilerek yapar eğer öyle bir “akıllılığı” kendine yakıştıramıyorsa, onuruna dokunur akıllı hareket etmek birilerine zarar verecekse yahut inandığı değerleri zedelemek anlamına gelecekse... Pek de zeki sayılmayacak biri de bakarsınız “akıllıca” sonuçlar sağlar kendi lehine, ondan daha zeki birilerinin emrine girip, gölgesine sığınıp, sırtını dayayıp... Bazıları da kurnazdır; kullanılmayı, “tetikçi” olmayı tercih edip “garantide” görür kendini...

Bir toplumda asıl tehlike, “iyi” ve doğru insan olmanın yalnızca zekâsı kıt olana, akıllı olmayana, kurnazlığı bilmeyene, gücü yetmeyene, beceriksize ve yeteneksize kalması... Zeki, kabiliyetli, birikimli olanların ise bu kirlenmişlikte “tutunmak” için biraz da çaresizce “kumaşlarını” bozması herhalde...

Yine de ve her durumda, zekâları, donanımları, özellikleri yeterli olsa da adalet duygularından, vicdanlarından, ahlaki değerlerinden, “kaybetmek” pahasına taviz vermeyenlerin sayısı nispetinde mümkün galiba bir toplumun ilerlemesi... Zekânın hak ettiği alanlara hizmet etmesi...

Kendi mutluluğunu düşünmemek aptallıktır fakat bunun uğruna önüne geleni, karşısına çıkanı harcamak, başkalarının saadetine engel ve acılarına, felaketlerine vesile olmak en hafif tabiriyle çirkinliktir...

Ne kolay “özde hepimiz aynıyız” demek, değiliz; zekiysek “görüyoruz”, hissetmediklerimizi de anlıyoruz sadece... Kaliteli kumaştansak birilerine kötülük yapmıyor; haksızca, ahlaksızca, hodbince yaşamıyoruz...

Farkı da bu yaratıyor...

Diğer Rengin Soysal Makaleleri:

• 09.09.2008 - Eylül
• 06.09.2008 - Evlilik
• 02.09.2008 - İkinci kadınlar...
• 30.08.2008 - Büyük yanılgı...
• 26.08.2008 - Film gibi
• 19.08.2008 - Aşkın doğası...
• 16.08.2008 - Duygularda Rönesans
• 12.08.2008 - Sadelik
• 09.08.2008 - Yalnızlıktan kaçarken
• 05.08.2008 - Vatandaş Türkçe konuşamıyor…
• 02.08.2008 - Ekstrem tenakuz
• 29.07.2008 - Bölünmüş hayatlar...
• 26.07.2008 - İki yabancı
• 22.07.2008 - Üff! Çok sıkıcısınız...
• 19.07.2008 - Duygular ve vicdan
• Tüm yazıları